Hołd dla Sybiraków w 86. rocznicę pierwszej masowej deportacji Polaków na Wschód
We wtorek, 10 lutego 2026 r. przypada 86. rocznica pierwszej z czterech masowych wywózek obywateli polskich na Wschód, przeprowadzonych przez władze Związku Sowieckiego. W Lęborku z udziałem Sybiraków i ich rodzin odbyła się uroczystość przy pomniku „W Hołdzie Zesłańcom Sybiru” w parku im. Mieczysława Michalskiego. Przy tablicy poświęconej pamięci Sybiraków złożone zostały kwiaty i zapalone znicze.
Władze samorządowe Lęborka reprezentowali burmistrz Jarosław Litwin, zastępca burmistrza Krzysztof Król oraz radni Rady Miejskiej - wiceprzewodnicząca Halina Łukian i Nikola Pobłocka. Władze samorządowe Powiatu Lęborskiego były reprezentowane przez starostę lęborskiego Tomasza Litwina i wicestarostę Adriana Wentę.
- Z inicjatywy Związku Sybiraków co roku gromadzimy się w tym miejscu, aby uczcić pamięć tych, których wiatr historii wysłał na daleki, nieprzyjazny Wschód. Pamiętamy o tych, którzy tam katorżniczo pracowali, cierpieli i ginęli, ale także o tych, którzy mieli szczęście wrócić, by dać świadectwo prawdzie i opowiedzieć nam o tamtej tragicznej historii – powiedział do uczestników uroczystości burmistrz Jarosław Litwin.
W Lęborku żyją jeszcze ostatni uczestnicy i świadkowie tamtych wydarzeń oraz ich potomkowie, zrzeszeni w Związku Sybiraków. Swoimi wspomnieniami podzieliła się Zofia Bladowska, która trafiła na zesłanie jako kilkuletnie dziecko, autorka książek ze wspomnieniami Sybiraków.
Życząc zdrowia burmistrz podziękował zgromadzonym za pielęgnowanie pamięci o tych tragicznych kartach polskiej historii. Burmistrz wspomniał także śp. Mariana Siejkę, który odszedł niedawno w wieku 95 lat a był stałym uczestnikiem rocznicowych uroczystości.
Od 10 lutego 1940 r. do czerwca 1941 r. władze Związku Sowieckiego, okupującego tereny II Rzeczypospolitej, zorganizowały cztery wywózki na Wschód obywateli polskich różnych narodowości. Pierwsza z czterech masowych deportacji Polaków na Sybir rozpoczęła się w nocy z 9 na 10 lutego 1940 roku. Jej celem stały się głównie rodziny wojskowych, w tym uczestników wojny polsko - bolszewickiej, urzędników, pracowników służby leśnej i kolei ze wschodnich obszarów przedwojennej Polski - według szacunkowych danych wywieziono od 150 do 200 tysięcy ludzi. Rozmieszczono ich w 115 osiedlach w 21 republikach, krajach i obwodach Związku Sowieckiego – głównie tam, gdzie przeważał przemysł leśny (obwody: archangielski, swierdłowski, południowe i zachodnie rejony Komijskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej oraz Kraj Krasnojarski). Niespełna miesiąc później, 5 marca 1940 roku, Biuro Polityczne Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) nakazało wymordowanie 14 854 polskich oficerów i policjantów z obozów jenieckich w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie oraz ponad 7 tys. osadzonych w więzieniach na Białorusi i Ukrainie.
